ای سوته دلان گرد هم آئید

چنين تا بيامد مه فرودين                      بياراست گل برگ روي زمين
جهان گشته پر شادي و خواسته            در و بام هر برزن آراسته
جهان از نم ابر پر ژاله شد                     همه کوه و هامون پر از لاله شد
خروش تبيره بيامد ز شهر                     ز شادي به هر کس رسانيد بر
هوا پر خروش و زمين پر زجوش             خنک آن که دل شاد دارد به نوش
شود آن زمان بر دل ما درست               که از کينه دلها بخواهيم شست
ز کين نو آيين و ز کين کهن                   مگر در جهان تازه گردد سخن
همه ساله پيروز بادي و شاد                 سرت پر ز دانش دلت پر ز داد
بکوشيم تا رنجها کم کنيم                    دل غمگنان شاد و بي غم کنيم
بسازيد و از داد باشيد شاد                   تن آسان و از کين نگيريم ياد
سخن هاي ديرينه ياد آوريم                  به گفتار لب را به داد آوريم
جهان يادگار است و ما رفتني               به گيتي نماند به جز مردمي
سراينده باش و فزاينده باش                 شب و روز با رامش و خنده باش
خداوند هستي و هم راستي               نخواهد زتو کژي و کاستي
کنون خورد بايد مي خوشگوار              که مي بوي مشک آيد از جويبار
کنون داستان کهن نو کنيم                  سخن هاي شيرين و خسرو کنيم

فردوسی