ديده و دل
مكن كاري كه پا بر سنگت آيو
جهان با اين فراخي تنگت آيو
چو فردا نامه خوانان نامه خونند
تو ويني نامهء خود ننگت آيو
غم عالم نصيب جان ما بي
بدور ما فراغت كيميا بي
رسد آخر بدرمان درد هركس
دل ما بي كه دردش بيدوا بي
دو زلفانت گرم تار ربابم
چه ميخواهي ازين حال خرابم
ته كه با مو سر ياري نداري
چرا هر نيمه شو آيي بخوابم
بيا يك شو منور كن اطاقم
مهل در محنت و درد فراقم
به طاق جفت ابروي تو سوگند
كه همجفت غمم تا از تو طاقم
عزيزا كاسهء چشمم سرايت
ميان هردو چشمم جاي پايت
از آن ترسم كه غافل پا نهي تو
نشنيد خار مژگانم بپايت
زدست ديده و دل هر دو فرياد
كه هر چه ديده بيند دل كند ياد
بسازم خنجري نيشش ز فولاد
زنم بر ديده تا دل گردد آزاد
بيا تا دست ازين عالم بداريم
بيا تا پاي دل از گل برآريم
بيا تا بردباري پيشه سازيم
بيا تا تخم نيكوئي بكاريم
درخت غم بجانم كرده ريشه
بدرگاه خدا نالم هميشه
رفيقان قدر يكديگر بدانيد
اجل سنگست و آدم مثل شيشه
چرا دايم بخوابي اي دل اي دل
ز غم در اضطرابي اي دل اي دل
بوره كنجي نشين شكر خدا كن
كه شايد كام يابي اي دل اي دل
شب تار و بيابان پرورك بي
در اين ره روشنايي كمترك بي
گر از دستت برآيد پوست از تن
بيفكن تا كه بارت كمترك بي
مو كز سوته دلانم چون ننالم
مو كز بي حاصلانم چون ننالم
بگل بلبل نشيند زار نالد
مو كه دور از گلانم چون ننالم
باباطاهر