ای مرغ سحر چون این شب تار                   بگذاشت ز سر سیاهکاری

وز نفـحـه‌ی روح بخـش اسـحار                     رفت از سر خفتگان خماری

بگشـــود  گــره ز زلــف زر تــار                      محبوبه‌ی نیلگون عماری

یزدان به کمال شد پدیدار                            و اهریمن زشت خو، حصاری

یار آر ز شمع مرده یاد آر

ای مونس یوسف اندر این بند                     تعبیر عیان چو شد تو را خواب

دل پر ز شعف لب از شکرخند                      محسود عدو به کام اصحاب

رفتی بر یار خویش و پیوند                          آزادتر از نسیم و مهتاب

زان کاو همه شام با تو یک چند                   در آرزوی وصال احباب

اختر به سحر شمرده یاد آر

دهخدا