X
تبلیغات
ای سوته دلان گرد هم آئید

ای سوته دلان گرد هم آئید

مقام احساس دوستـــان

بيامد مه فرودين

چنين تا بيامد مه فرودين                      بياراست گل برگ روي زمين
جهان گشته پر شادي و خواسته            در و بام هر برزن آراسته
جهان از نم ابر پر ژاله شد                     همه کوه و هامون پر از لاله شد
خروش تبيره بيامد ز شهر                     ز شادي به هر کس رسانيد بر
هوا پر خروش و زمين پر زجوش             خنک آن که دل شاد دارد به نوش
شود آن زمان بر دل ما درست               که از کينه دلها بخواهيم شست
ز کين نو آيين و ز کين کهن                   مگر در جهان تازه گردد سخن
همه ساله پيروز بادي و شاد                 سرت پر ز دانش دلت پر ز داد
بکوشيم تا رنجها کم کنيم                    دل غمگنان شاد و بي غم کنيم
بسازيد و از داد باشيد شاد                   تن آسان و از کين نگيريم ياد
سخن هاي ديرينه ياد آوريم                  به گفتار لب را به داد آوريم
جهان يادگار است و ما رفتني               به گيتي نماند به جز مردمي
سراينده باش و فزاينده باش                 شب و روز با رامش و خنده باش
خداوند هستي و هم راستي               نخواهد زتو کژي و کاستي
کنون خورد بايد مي خوشگوار              که مي بوي مشک آيد از جويبار
کنون داستان کهن نو کنيم                  سخن هاي شيرين و خسرو کنيم

فردوسی 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

ذات عشق

 

يا هو مدد الله مدد اي يار من            دلبر من شاه من ايار من

شب چراغ و رهنماي جان من           جان جانم جان من جانان من

 

اين تن محبوس من در غربت است     دست و پايي مي زند در ظلمت است

من زغمگيني تو لب بسته ام            نغمه ها را در دلم بشكسته ام

 

اشك بوس مقدم راه توام                  بي قرارم بي قرارم آن توام

جمله هستي درين افلاك پير             در سماع اند همچو من در ذات پير

 

من به تو مجنون و تو ليلي به من        عشق من ليلي من ليلي من

عشق را شرحي نبود و نیست شرح   عشق را لايق شدن بي شرح بي شرح

 

هركه مستغرق شود در ذات عشق     عشق گردد عشق گردد پير عشق

 

تا نداني رمز اين نقش و نگار              تو نداني رمز انا الحق به دار

اين همه خلقي كه در كثرت بوند         مي توانند جملگي انغاء شوند

 

مرغ هايي كه به خود بالندمي           عاقبت از حلقه اش مي رندمي

مرغ حق بودن ز انوار وي است          كوشش از تو جذبه از سوي وي است

 

تا نگيري خاطرتت را تنگ تنگ           نو او بر دل نشيند رنگ رنگ

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

پرده اسرار


ديدي اي دل كه غم عشق دگربار چه كرد         چون بشد دلبر و با يار وفادار چه كرد  
 
آه از آن نرگس جادو كه چه بازي انگيخت           آه از آن مست كه با مردم هشيار چه كرد  
 
اشك من رنگ شفق يافت ز بي‌مهري يار         طالع بي‌شفقت بين كه در اين كار چه كرد  
 
برقي از منزل ليلي بدرخشيد سحر                وه كه با خرمن مجنون دل افگار چه كرد  
 
ساقيا جام مي‌ام ده كه نگارنده غيب              نيست معلوم كه در پرده اسرار چه كرد  
 
آن كه پرنقش زد اين دايره مينايي                   كس ندانست كه در گردش پرگار چه كرد  
 
فكر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت    يار ديرينه ببينيد كه با يار چه كرد  

حضرت حافظ

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

ديده و دل


مكن كاري كه پا بر سنگت آيو 

 

جهان با اين فراخي تنگت آيو 

 

چو فردا نامه خوانان نامه خونند 

 

تو ويني نامهء خود ننگت آيو 

 

غم عالم نصيب جان ما بي 

 

بدور ما فراغت كيميا بي 

 

رسد آخر بدرمان درد هركس 

 

دل ما بي كه دردش بيدوا بي 

 

دو زلفانت گرم تار ربابم 

 

چه ميخواهي ازين حال خرابم 

 

ته كه با مو سر ياري نداري 

 

چرا هر نيمه شو آيي بخوابم 

 

بيا يك شو منور كن اطاقم 

 

مهل در محنت و درد فراقم 

 

به طاق جفت ابروي تو سوگند 

 

كه همجفت غمم تا از تو طاقم 

        

  عزيزا كاسهء چشمم سرايت 

 

ميان هردو چشمم جاي پايت 

 

از آن ترسم كه غافل پا نهي تو 

 

نشنيد خار مژگانم بپايت 

 

زدست ديده و دل هر دو فرياد 

 

كه هر چه ديده بيند دل كند ياد 

 

بسازم خنجري نيشش ز فولاد 

 

زنم بر ديده تا دل گردد آزاد 

 

بيا تا دست ازين عالم بداريم 

 

بيا تا پاي دل از گل برآريم 

 

بيا تا بردباري پيشه سازيم 

 

بيا تا تخم نيكوئي بكاريم 

 

درخت غم بجانم كرده ريشه 

 

بدرگاه خدا نالم هميشه 

 

رفيقان قدر يكديگر بدانيد 

 

اجل سنگست و آدم مثل شيشه 


چرا دايم بخوابي اي دل اي دل 

 

ز غم در اضطرابي اي دل اي دل 

 

بوره كنجي نشين شكر خدا كن 

 

كه شايد كام يابي اي دل اي دل 


شب تار و بيابان پرورك بي 

 

در اين ره روشنايي كمترك بي 

 

گر از دستت برآيد پوست از تن 

 

بيفكن تا كه بارت كمترك بي 


مو كز سوته دلانم چون ننالم 

 

مو كز بي حاصلانم چون ننالم 

 

بگل بلبل نشيند زار نالد 

 

مو كه دور از گلانم چون ننالم 

باباطاهر

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

روي خوب تو


تو را ز حال پريشان ما چه غم دارد                اگر چراغ بميرد صبا چه غم دارد  
 
تو را كه هر چه مرادست مي‌رود از پيش         ز بي مرادي امثال ما چه غم دارد  
 
تو پادشاهي گر چشم پاسبانان همه شب    به خواب درنرود پادشا چه غم دارد  
 
خطاست اين كه دل دوستان بيازاري             وليك قاتل عمد از خطا چه غم دارد  
 
امير خوبان آخر گداي خيل توايم                    جواب ده كه امير از گدا چه غم دارد  
 
بكي العرول علي ماجري لا جفاني                رفيق غافل از اين ماجرا چه غم دارد  
 
هزار دشمن اگر در قفاست عارف را               چو روي خوب تو ديد از قفا چه غم دارد  
 
قضا به تلخي و شيريني اي پسر رفتست       تو گر ترش بنشيني قضا چه غم دارد  
 
بلاي عشق عظيمست لاابالي را                  چو دل به مرگ نهاد از بلا چه غم دارد  
 
جفا و هر چه تواني بكن كه سعدي را             كه ترك خويش گرفت از جفا چه غم دارد  

سعدی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

پاكبازان بي‌دل


اختراني كه به شب در نظر ما آيند                پيش خورشيد محالست كه پيدا آيند

همچنين پيش وجودت همه خوبان عدمند      گر چه در چشم خلايق همه زيبا آيند

مردم از قاتل عمدا بگريزند به جان                 پاكبازان بر شمشير تو عمدا آيند

تا ملامت نكني طايفه رندان را                     كه جمال تو ببينند و به غوغا آيند

يعلم الله كه گر آيي به تماشا روزي               مردمان از در و بامت به تماشا آيند

دلق و سجاده ناموس به ميخانه فرست         تا مريدان تو در رقص و تمنا آيند

از سر صوفي سالوس دوتايي بركش             كاندر اين ره ادب آنست كه يكتا آيند

مي‌ندانم خطر دوزخ و سوداي بهشت            هر كجا خيمه زني اهل دل آن جا آيند

آه سعدي جگر گوشه نشينان خون كرد          خرم آن روز كه از خانه به صحرا آيند

سعدي

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

دریای بی پایان

چه دانستم كه اين درياي بي پايان چنين باشد

بخارش آسمان گردد كف دريا زمين باشد

لب دريا همه كفر است و دريا جمله دين‌داري

و ليكن گوهر دريا وراي كفر و دين باشد

اگر آن گوهر و دريا به هم، هر دو به دست آري

تورا آن باشد و اين هم ولي نه آن نه اين باشد

يقين مي‌دان كه هم هر دو بود هم هيچيك نبود

يقين نبود گمان باشد گمان نبود يقين باشد

درين دريا كه من هستم، نه من هستم نه دريا هم

نداند هيچكس اين سر، مگر آن كو چنين باشد

اگر خواهي كزين دريا وزين گوهر نشان يابي

نشاني نبودت هرگز، چو نفست همنشين باشد

اگر صد سال روز و شب رياضت مي‌كشي دايم

مباش ايمن يقين مي‌دان كه نفست در كمين باشد

چو تو نفسي ز سر تا پاي كي داني كمال دل

كمال دل كسي داند كه مردي راه‌بين باشد

تو صاحب نفسي اي غافل ميان خاك خون مي‌خور

كه صاحبدل اگر زهري خورد آن انگبين باشد

نداند كرد صاحب‌نفس كار هيچ صاحبدل

وگر گويد توانم كرد ابليس لعين باشد

اگر خواهي كه بشناسي كه كاري راستين هستت

قدم در شرع محكم كن كه كارت راستين باشد

اگر از نقطه تقوي بگردد يك دمت ديده

سزاي ديده گرديده ميل آتشين باشد

و اي عطار محكم كن قدم در جاده معني

كه اندر خاتم معني لقاي حق نگين باشد

عطار نيشابوري

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

طريق عشق

طريق عشق جانا بي بلا نيست                 زماني بي بلا بودن روا نيست  
اگر صد تير بر جان تو آيد                            چو تير از شست او باشد خطا نيست  
از آنجا هرچه آيد راست آيد                         تو كژمنگر كه كژ ديدن روا نيست  
سر مويي نمي‌داني ازين سر                     تو را گر در سر مويي رضا نيست  
بلاكش، تا لقاي دوست بيني                     كه مرد بي بلا مرد لقا نيست  
ميان صد بلا خوش باش با او                     خود آنجا كو بود هرگز بلا نيست  
كسي كو روز و شب خوش نيست با او        شبش خوش باد كانكس مرد ما نيست  
كه باشي تو كه او خون تو ريزد                   وگر ريزد جز اينت خون‌بها نيست  
دواي جان مجوي و تن فرو ده                      كه درد عشق را هرگز دوا نيست  
درين درياي بي پايان كسي را                   سر مويي اميد آشنا نيست  
تو از دريا جدايي و عجب اين                      كه اين دريا ز تو يكدم جدا نيست  
تو او را حاصلي و او تورا گم                       تو او را هستي اما او تورا نيست  
خيال كژ مبر اينجا و بشناس                      كه هر كو در خدا گم شد خدا نيست  
ولي روي بقا هرگز نبيني                          كه تا ز اول نگردي از فنا نيست  
چو تو در وي فنا گردي به كلي                   تو را دايم وراي اين بقا نيست  
ز حيرت چون دل عطار امروز                      درين گرداب خون يك مبتلا نيست 

عطار نیشابوری

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

گلپونه های وحشی


گلپونه های دشت اميدم؛ وقت سحر شد

خاموشی شب رفت و فردائی دگر شد
من مانده ام تنهای؛ تنها
من مانده ام تنها ميان سيل غم ها

گلپونه های وحشی دشت اميدم؛ وقت جدائی ها گذشته
باران اشکم روی گور دل چکيده
بر خاک سرد و تيره ای پاشيده شبنم
من ديده بر راه شما دارم که شايد
سر برکشيد از خاک های تيره غم

گلپونه ها؛ گلپونه ها؛ غم ها مرا کشت
گلپونه ها آزار آدم ها مرا کشت
گلپونه ها نامهربانی آتشم زد
گلپونه ها بی همزبانی آتشم زد

گلپونه ها در باده ها مستی نمانده
جز اشک غم در ساغر هستی نمانده
گلپونه ها ديگر خدا هم ياد من نيست
خم درد دل؛ شب ها به جز فرياد من نيست

گلپونه ها آن ساغر بشکسته ام من
گلپونه ها از زندگانی خسته ام من
ديگر بس است آخر جدائی ها خدا را
سر بر کشيد از خاک های تيره غم

گلپونه ها؛ گلپونه ها من بيقرارم
ای قصه گويان وفا چشم انتظارم
آه ای پرستوهای ره گم کرده دشت
سوی ديار آشنائي ها بکوچيد
با من بمانيد؛ با من بخوانيد

شايد که هستی را ز سر گيرم دوباره
آن شور و مستی را ز سر گيرم دوباره

من مانده ام تنهای؛ تنها
من مانده ام تنها ميان سيل غم ها

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

موسی و شبان


ديد موسي يك شباني را براه                     كو همي‌گفت اي گزيننده اله  

تو كجايي تا شوم من چاكرت                     چارقت دوزم كنم شانه سرت  

جامه‌ات شويم شپشهاات كشم                 شير پيشت آورم اي محتشم  
 
دستكت بوسم بمالم پايكت                       وقت خواب آيد بروبم جايكت  
 
اي فداي تو همه بزهاي من                        اي بيادت هيهي و هيهاي من  
 
اين نمط بيهوده مي‌گفت آن شبان               گفت موسي با كي است اين اي فلان  
 
گفت با آنكس كه ما را آفريد                         اين زمين و چرخ ازو آمد پديد  
 
گفت موسي هاي بس مدبر شدي              خود مسلمان ناشده كافر شدي  
 
اين چه ژاژست اين چه كفرست و فشار        پنبه‌اي اندر دهان خود فشار  
 
گند كفر تو جهان را گنده كرد                        كفر تو ديباي دين را ژنده كرد  
 
چارق و پاتابه لايق مر تراست                       آفتابي را چنينها كي رواست  
 
گر نبندي زين سخن تو حلق را                     آتشي آيد بسوزد خلق را  
 
آتشي گر نامدست اين دود چيست               جان سيه گشته روان مردود چيست  
 
گر همي‌داني كه يزدان داورست                    ژاژ و گستاخي ترا چون باورست  
 
دوستي بي‌خرد خود دشمنيست                  حق تعالي زين چنين خدمت غنيست  
 
با كي مي‌گويي تو اين با عم و خال                جسم و حاجت در صفات ذوالجلال  
 
شير او نوشد كه در نشو و نماست                چارق او پوشد كه او محتاج پاست  
 
ور براي بنده‌شست اين گفت تو                     آنك حق گفت او منست و من خود او  
 
آنك گفت اني مرضت لم تعد                          من شدم رنجور او تنها نشد  
 
آنك بي يسمع و بي يبصر شده‌ست                در حق آن بنده اين هم بيهده‌ست  
 
بي ادب گفتن سخن با خاص حق                   دل بميراند سيه دارد ورق  
 
گر تو مردي را بخواني فاطمه                          گرچه يك جنس‌اند مرد و زن همه  
 
قصد خون تو كند تا ممكنست                         گرچه خوش‌خو و حليم و ساكنست  
 
فاطمه مدحست در حق زنان                          مرد را گويي بود زخم سنان  
 
دست و پا در حق ما استايش است                 در حق پاكي حق آلايش است  
 
لم يلد لم يولد او را لايق است                         والد و مولود را او خالق است  
 
هرچه جسم آمد ولادت وصف اوست                 هرچه مولودست او زين سوي جوست  
 
زانك از كون و فساد است و مهين                     حادثست و محدثي خواهد يقين  
 
گفت اي موسي دهانم دوختي                         وز پشيماني تو جانم سوختي  
 
جامه را بدريد و آهي كرد تفت                           سر نهاد اندر بياباني و رفت

 

وحي آمد سوي موسي از خدا                         بنده ما را ز ما كردي جدا  
 
تو براي وصل كردن آمدي                                 يا براي فصل كردن آمدي  
 
تا تواني پا منه اندر فراق                                 ابغض الاشياء عندي الطلاق  
 
هر كسي را سيرتي بنهاده‌ام                          هر كسي را اصطلاحي داده‌ام  
 
در حق او مدح و در حق تو ذم                          در حق او شهد و در حق تو سم  
 
ما بري از پاك و ناپاكي همه                             از گرانجاني و چالاكي همه  
 
من نكردم امر تا سودي كنم                            بلك تا بر بندگان جودي كنم  
 
هندوان را اصطلاح هند مدح                             سنديان را اصطلاح سند مدح  
 
من نگردم پاك از تسبيحشان                           پاك هم ايشان شوند و درفشان  
 
ما زبان را ننگريم و قال را                                 ما روان را بنگريم و حال را  
 
ناظر قلبيم اگر خاشع بود                                 گرچه گفت لفظ ناخاضع رود  
 
زانك دل جوهر بود گفتن عرض                          پس طفيل آمد عرض جوهر غرض  
 
چند ازين الفاظ و اضمار و مجاز                          سوز خواهم سوز با آن سوز ساز  
 
آتشي از عشق در جان بر فروز                         سر بسر فكر و عبارت را بسوز  
 
موسيا آداب‌دانان ديگرند                                   سوخته جان و روانان ديگرند  
 
عاشقان را هر نفس سوزيدنيست                     بر ده ويران خراج و عشر نيست  
 
گر خطا گويد ورا خاطي مگو                               گر بود پر خون شهيد او را مشو  
 
خون شهيدان را ز آب اوليترست                         اين خطا را صد صواب اوليترست  
 
در درون كعبه رسم قبله نيست                          چه غم از غواص را پاچيله نيست  
 
تو ز سرمستان قلاوزي مجو                               جامه‌چاكان را چه فرمايي رفو  
 
ملت عشق از همه دينها جداست                       عاشقان را ملت و مرهب خداست  
 
لعل را گر مهر نبود باك نيست                             عشق در درياي غم غمناك نيست  

مولانا

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

ساقیا

من از كجا پند از كجا باده بگردان ساقيا  

آن جام جان افزاي را برريز بر جان ساقيا  

بر دست من نه جام جان اي دستگير عاشقان  

دور از لب بيگانگان پيش آر پنهان ساقيا  

ناني بده نان خواره را آن طامع بيچاره را  

آن عاشق نانباره را كنجي بخسبان ساقيا  

اي جان جان جان جان ما نامديم از بهر نان  

برجه گدارويي مكن در بزم سلطان ساقيا  

اول بگير آن جام مه بر كفه آن پير نه  

چون مست گردد پير ده رو سوي مستان ساقيا  

رو سخت كن اي مرتجا مست از كجا شرم از كجا  

ور شرم داري يك قدح بر شرم افشان ساقيا  

برخيز اي ساقي بيا اي دشمن شرم و حيا  

تا بخت ما خندان شود پيش آي خندان ساقيا  

 مولانا

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

غنای غم

از غم جدا مشو كه غنا مي‌دهد به دل 
اما چه غم غمي كه خدا مي‌دهد به دل  
گريان فرشته‌ايست كه در سينه‌هاي تنگ 
از اشك چشم نشو و نما مي‌دهد به دل  
تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن  
غم مي‌رسد به وقت و وفا مي‌دهد به دل  
دل پيشواز ناله رود ارغنون نواز 
نازم غمي كه ساز و نوا مي‌دهد به دل  
اين غم غبار يار و خود از ابر اين غبار  
سر مي‌كشد چو ماه و صلا مي‌دهد به دل  
اي اشك شوق آينه‌ام پاك كن ولي 
زنگ غمم مبر كه صفا مي‌دهد به دل  
غم صيقل خداست خدا يا ز ما مگير 
اين جوهر جلي كه جلا مي‌دهد به دل  
قانع به استخوانم و از سايه تاجبخش  
با همتي كه بال هما مي‌دهد به دل  
تسليم با قضا و قدر باش شهريار  
وز غم جزع مكن كه جزا مي‌دهد به دل

شهريار

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

پرده پندار


عيب از ماست اگر دوست ز ما مستور است              ديده بگشاي كه بيني همه عالم طور است

لاف كم زن كه نبيند رخ خورشيد جهان                      چشم خفاش كه از ديدن نوري كور است

يا رب! اين پرده پندار كه در ديده ماست                     باز كن تا كه ببينم همه عالم نور است

كاش در حلقه رندان خبر بود ز دوست                       سخن آنجا نه ز ناصر بود، از منصور است

واي اگر پرده ز اسرار بيفتد روزي                               فاش گردد كه چه در خرقه اين مهجور است

چه كنم تا سر كوي توام راه دهند                            كاين سفر توشه همي خواهد و اين ره دور است

وادي عشق كه بي هوشي و سرگرداني است           مدعي در طلبش بوالهوس و مغرور است

لب فرو بست هر آن كس رخ چون ماهش ديد             آنكه مدحت كند، از گفته خود مغرور است

وقت آن است كه بنشينيم و دم در نزنم                     به همه كون و مكان مدحت او مسطور است

امام خميني (ره)

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

فقر و فنا

مرا ز من بستان دلبرا به جذبه‌ي خويش

كه نيست هيچ حجابي مرا چو من در پيش

مرا ز سوي من و كائنات با خود كش

كز آن طرف همه نوش است و زين طرف همه نيش

از آنكه با تو شدم دوست دشمن خويشم

كه هر كه با تو بود دوست، هست دشمن خويش

طريق فقر و فنا را به من نما كه بود

طريق فقر و فنا بهترين ره، اي درويش

چگونه يك قدم از خويشتن نهم بيرون

كه هست هستي من سد راهم از پس و پيش

من از تو دور نبودم به هيچ وجه ولي

فكند از تو مرا دور عقل دورانديش

تو با مني ز منت انفصال ممكن نيست

كسي چگونه شود منفصل ز سايه‌ي خويش

چو سايه تابع شخص است از جميع وجوه

مپرس از او كه تو را چيست دين و مذهب و كيش

چو سايه‌ي توام اي دوست لطف كن با من

مرا به هيچ حسابي مگير از كم و بيش

دواي درد تو اي مغربي برون ز تو نيست

كه هم تو درد و دوايي و هم تو مرهم ريش

شمس مغربي

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

درد عشق

دردي است درد عشق كه چون بنگري دواست

اين راز داند آنكه بدين درد مبتلاست

عاشق كه از ديار من و تو كشيده رخت

بيگانه است از همه كس حيلتش كجاست

عشق است جذبه‌اي كه برد كثرت از دلت

آن روح، وحدتي كه دهد خالي از هواست

عشق است نردبان طريقت به سوي حق

جايي برد كه هرچه نظر مي‌كني خداست

بر بام عشق غير انالحق كسي نگفت

زيرا سواي حق نه بدين رمز آشناست

پس درد بي دوا نسزد نام عشق را

اين دام حق بود كه امان است كي بلاست

عاشق كه هست بي خبر از خويش نوربخش

گر نسبتش به حيله دهي سخت نارواست

نوربخش

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

محرم پیغام

خوشتر از دوران عشق ايام نيست               بامداد عاشقان را شام نيست

مطربان رفتند و صوفي در سماع                  عشق را آغاز هست انجام نيست

كام هر جوينده‌اي را آخريست                      عارفان را منتهاي کام نيست

از هزاران در يکي گيرد سماع                      زانکه هر کس محرم پيغام نيست

آشنايانْ ره بدين معني برند                        در سراي خاص، بار عام نيست

تا نسوزد برنيايد بوي عود                           پخته داند کاين سخن با خام نيست

هر کسي را نام معشوقي که هست            مي‌برد، معشوق ما را نام نيست

سرو را با جمله زيبايي که هست                پيش اندام تو هيچ اندام نيست

مستي از من پرس و شور عاشقي             و آن کجا داند که درد آشام نيست

باد صبح و خاک شيراز آتشيست                 هر که را در وي گرفت آرام نيست

خواب بي‌هنگامت از ره مي‌برد                    ورنه بانگ صبح بي هنگام نيست

سعديا چون بت شکستي خود مباش          خود پرستي کمتر از اصنام نيست

 سعدی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

اسیر آب و گل


خدایا، قطره‌ام را شورش دریا کرامت کن

           دل خون گشته و مژگان خونپالا کرامت کن

 

نمی‌گردانی از من راه اگر سیل ملامت را

               کف خاک مرا پیشانی صحرا کرامت کن

 

دل مینای می را می‌کند جام نگون خالی

      دل پرخون چو دادی، چشم خونپالا کرامت کن

 

در این وحشت سرا تا کی اسیر آب و گل باشم؟

               مرا راهی به سوی عالم بالا کرامت کن

 

به گرداب بلا انداختی چون کشتی ما را

     لبی خشک از شکایت چون لب دریا کرامت کن

 

حضور گلشن جنت به زاهد باد ارزانی

          مرا یک گل زمین از ساحت دلها کرامت کن

 

بهار طبع «صائب» فکر جوش تازه‌ای دارد

           نسیم گلستانش را دم عیسی کرامت کن

صائب تبریزی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

عاشق سوخته

 

پــــــــرده بردار ز رخ، چهره‏گشا ناز بس است     عــــــاشق ســوخته را ديدن رويت هوس است

دست از دامنت اى دوست، نخواهم برداشت     تا مــــــن دلشـده را يك رمق و يك نفس است

همــــــــه خوبان برِ زيبايى‏ات اى مايه حُسن،     فى‏المثل، در برِ درياى خروشان چو خس است

مـــــرغ پــــر سوختــه را نيست نصيبى ز بهار     عـــرصـه جولانگه زاغ است و نواى مگس است

داد خواهـــــم، غم دل را به كجا عرضه كنم؟      كه چو من دادستان است و چو فرياد رس است

اين همـــــــه غلغل و غوغـــا كه در آفاق بوَد      ســـوى دلـــــدار، روان و همه بانگ جرس است

امام خمینی(ره)


 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

چشم بيمار

 

من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم     چشم بيمــــار تــــو را ديــدم و بيمار شدم

فارغ از خود شدم و كوس اناالحق بزدم       همچــــو منصــور خــــــريدار سرِ دار شدم

غم دلدار فكنده است به جانم، شررى       كـــه بـــه جــــان آمدم و شهره بازار شدم

درِ ميخانه گشاييد به رويم، شب و روز        كه من از مسجد و از مدرسه، بيزار شدم

جــــامــه زهد و ريا كَندم و بر تن كردم       خــــرقــــه پيــــر خـــراباتى و هشيار شدم

واعـــظ شهــر كــه از پند خود آزارم داد       از دم رنــــد مــــى‏آلــــوده مــــَددكار شدم

بگـــذاريــــد كــــه از بتكــده يادى بكنم       مـــن كـــه با دستِ بت ميكده، بيدار شدم

امام خمینی(ره)

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

درد و جفا خواهم

درد خواهم دوا نمی خواهم                غصه خواهم نوا نمی خواهم
عاشقم عاشقم مریض تو ام              زین مرض من شفا نمی خواهم
من جفایت به جان خریدارم                از تو ترک جفا نمی خواهم
از تو جانا جفا وفا باشد                     پس دگر من وفا نمی خواهم
تو "صفا"ی منی و "مروه" من             "مروه" را با "صفا" نمی خواهم
صوفی از وصل دوست بی خبر است    صوفی بی صفا نمی خواهم
تو دعای منی ، تو ذکر منی               ذکر و فکر و دعا نمی خواهم
هر طرف رو کنم تویی قبله                 قبله ، قبله نما نمی خواهم
هر که را بنگری فدایی توست             من فدایم فدا نمی خواهم
همه آفاق روشن از رخ توست            ظاهری جای پا نمی خواهم

امام خميني(ره)

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

بیداد

 

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بايدش                 بر جفای خار هجران صبر بلبل بايدش

ای دل اندربند زلفش از پريشانی منال                 مرغ زيرک چون به دام افتد تحمل بايدش

رند عالم سوز را با مصلحت بينی چه کار              کار ملک است آن که تدبير و تامل بايدش

تکيه بر تقوا و دانش در طريقت کافريست              راهرو گر صد هنر دارد توکل بايدش

با چنين زلف و رخش بادا نظربازی حرام                هر که روی ياسمين و جعد سنبل بايدش

نازها زان نرگس مستانه‌اش بايد کشيد               اين دل شوريده تا آن جعد و کاکل بايدش

ساقيا در گردش ساغر تعلل تا به چند                دور چون با عاشقان افتد تسلسل بايدش

کيست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود                عاشق مسکين چرا چندين تجمل بايدش

حضرت حافظ

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

غم مخور

يوسف گمگشته باز آيد به كنعان غم مخور

كلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور

اي دل غمديده حالت به شود دل بد مكن

وين سر شوريده باز آيد به سامان غم مخور

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن

چتر گل در سر كشي اي مرغ خوشخوان غم مخور

دور گردون گر دو روزي بر مراد ما نرفت

دايما يك سان نباشد حال دوران غم مخور

هان مشو نوميد چون واقف نه‌اي از سر غيب

باشد اندر پرده بازي‌هاي پنهان غم مخور

اي دل ار سيل فنا بنياد هستي بركند

چون تو را نوح است كشتيبان ز طوفان غم مخور

در بيابان گر به شوق كعبه خواهي زد قدم

سرزنش‌ها گر كند خار مغيلان غم مخور

گر چه منزل بس خطرناك است و مقصد بس بعيد

هيچ راهي نيست كان را نيست پايان غم مخور

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقيب

جمله مي‌داند خداي حال گردان غم مخور

حافظا در كنج فقر و خلوت شب‌هاي تار

تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

حافظ

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

جان عالم

ای سرو ناز رونق بستان عالمی                  وی نور دیده شمع شبستان عالمی

جان منی و بی تو مرا نیست زندگی            تنها نه جان من که تو خود جان عالمی

با خوی خوش چو عالم دلها گرفته‌ای            اکنون درست گشت که سلطان عالمی

بیمار خویش را ز لب روح بخش خویش         در ده شفا که عیسی دوران عالمی

گفتار تلخ از آن لب شیرین چو شکر است      ای جان من که خسرو خوبان عالمی

گریان چو ابر از تو و خندان چو لاله‌ام             ای تازه رو که نوگل خندان عالمی

گر در نظم من شودت گوشوار جان               می زیبدت که شاه سخندان عالمی

چون عالم‌ست مظهر حسن و جمال دوست   ای دل غریب نیست که حیران عالمی

مقصود وصل هم‌نفسان است ای حسین      زین عمر پنجروزه که مهمان عالمی

منصور حلاج

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

سر حد جنون

پيش ما سوختگان، مسجد و ميخانه يكي‌ست

حرم و دير يكي‌ست، سبحه و پيمانه يكي است

اين همه جنگ و جدل حاصل كوته ‌نظري‌ست

گر نظر پاك كني، كعبه و بت‌خانه يكي‌ست

هر كسي قصه شوقش به زباني گويد

چون نكو مي‌نگرم، حاصل افسانه يكي‌ست

اينهمه قصه ز سوداي گرفتارانست

ورنه از روز ازل، دام يكي، دانه يكي‌ست

ره هركس به فسوني زده آن شوخ ار نه       

گريه نيمه شب و خنده مستانه يكي‌ست

گر ز من پرسي از آن لطف كه من مي‌دانم

آشنا بر در اين خانه و بيگانه يكي‌ست

هيچ غم نيست كه نسبت به جنونم دادند

بهر اين يك دو نفس، عاقل و فرزانه يكي‌ست

عشق آتش بود و خانه خرابي دارد

پيش آتش، دل شمع و پر پروانه يكي‌ست

گر به سرحد جنونت ببرد عشق عماد

بي‌وفايي و وفاداري جانانه يكي‌ست

 عماد خراسانی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

مپرسید

من كشتهء عشقم، خبرم هيچ مپرسيد        گم شد اثر من، اثرم هيچ مپرسيد 

گفتند كه: چوني؟ نتوانم كه بگويم               اين بود كه گفتم، دگرم هيچ مپرسيد 

فردا سر خود مي‌كنم اندر سر و كارش          امروز كه با درد سرم هيچ مپرسيد 

وقتي كه نبينم رخش احوال توان گفت          اين دم كه درو مي‌نگرم هيچ مپرسيد 

بي‌عارضش اين قصهء روزست كه ديديد         از گريهء شام و سحرم هيچ مپرسيد 

خون جگرم بر رخ و پرسيدن احوال؟               ديديد كه: خونين جگرم، هيچ مپرسيد 

از دوست بجز يك نظرم چون غرضي نيست    زان دوست بجز يك نظرم هيچ مپرسيد 

از دست شما جامه دو صد بار دريدم            خواهيد كه بازش بدرم هيچ مپرسيد 

با اوحدي اين ديده‌تر بيش نديديم                 بالله ! كه ازين بيشترم هيچ مپرسيد

اوحدي مراغه‌اي

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

غنچه باغ بهار

سال نو آمد نگارم بوسه عیدی می‌دهد

شاد باش ای دل که یارم بوسه عیدی مي‌دهد

بخت آمد پشت در، غم را بگو امشب برو

دلبر سیمین عذارم بوسه عیدی مي‌دهد

بعد چندی بی وفائی نادم از رفتار خود

کرده دعوت بر نهارم بوسه عیدی مي‌دهد

یک زمان آرام گیر ای دیده بی تابی مکن

کرده آن کو  بی قرارم بوسه عیدی مي‌دهد

چشم‌ها بر هم گذار آن گاه لب را غنچه کن

غنچه باغ بهارم  بوسه عیدی مي‌دهد

رفت عمرم در خیال دیدنش اکنون که من

جان به جانان می‌سپارم بوسه عیدی مي‌دهد

تا جوان بودم مرا از وصل خود محروم داشت

ساخته اکنون که کارم، بوسه عیدی مي‌دهد

این چه عیدی شد که خود داند در این بی‌حالتی

مهر او ناید به کارم بوسه عیدی مي‌دهد

یک تبسم را ز احسان داشت از عاشق دریغ

دید چون در احتضارم بوسه عیدی مي‌دهد

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

استغنا

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست

در حق ما هر چه گويد جاي هيچ اكراه نيست 

در طريقت هر چه پيش سالك آيد خير اوست

در صراط مستقيم اي دل كسي گمراه نيست  

تا چه بازي رخ نمايد بيدقي خواهيم راند

عرصه شطرنج رندان را مجال شاه نيست  

چيست اين سقف بلند ساده بسيار نقش

زين معما هيچ دانا در جهان آگاه نيست  

اين چه استغناست يا رب وين چه قادر حكمت است

كاين همه زخم نهان هست و مجال آه نيست  

صاحب ديوان ما گويي نمي‌داند حساب

كاندر اين طغرا نشان حسبه لله نيست  

هر كه خواهد گو بيا و هر چه خواهد گو بگو

كبر و ناز و حاجب و دربان بدين درگاه نيست  

بر در ميخانه رفتن كار يك رنگان بود

خود فروشان را به كوي مي فروشان راه نيست  

هر چه هست از قامت ناساز بي اندام ماست

ور نه تشريف تو بر بالاي كس كوتاه نيست  

بنده پير خراباتم كه لطفش دايم است

ور نه لطف شيخ و زاهد گاه هست و گاه نيست  

حافظ ار بر صدر ننشيند ز عالي مشربيست

عاشق دردي كش اندربند مال و جاه نيست  

حضرت حافظ

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

خلوت ابعاد زندگي

عبور بايد كرد.

صداي باد مي‌آيد، عبور بايد كرد.

و من مسافرم، اي بادهاي همواره!

مرا به وسعت تشكيل برگ‌ها ببريد.

مرا به كودكي شور آب‌ها برسانيد.

و كفش‌هاي مرا تا تكامل تن انگور

پر از تحرك زيبايي خضوع كنيد.

دقيقه‌هاي مرا تا كبوتران مكرر

در آسمان سپيد غريزه اوج دهيد.

و اتفاق وجود مرا كنار درخت

بدل كنيد به يك ارتباط گمشده پاك.

و در تنفس تنهايي

دريچه‌هاي شعور مرا بهم بزنيد.

روان كنيدم دنبال بادبادك آن روز

مرا به خلوت ابعاد زندگي ببريد.

حضور "هيچ" ملايم را

به من نشان بدهيد."

سهراب سپهری 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

تکیه بر این جهان مکن

دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکن     چون خمشان بی‌گنه روی بر آسمان مکن

باده خاص خورده‌ای نقل خلاص خورده‌ای         بوی شراب می‌زند خربزه در دهان مکن

روز الست جان تو خورد میی ز خوان تو           خواجه لامکان تویی بندگی مکان مکن

دوش شراب ریختی وز بر ما گریختی              بار دگر گرفتمت بار دگر چنان مکن

من همگی تراستم مست می وفاستم          با تو چو تیر راستم تیر مرا کمان مکن

ای دل پاره پاره‌ام دیدن او است چاره‌ام            او است پناه و پشت من تکیه بر این جهان مکن

ای همه خلق نای تو پر شده از نوای تو           گر نه سماع باره‌ای دست به نای جان مکن

نفخ نفخت کرده‌ای در همه دردمیده‌ای            چون دم توست جان نی بی‌نی ما فغان مکن

کار دلم به جان رسد کارد به استخوان رسد     ناله کنم بگویدم دم مزن و بیان مکن

ناله مکن که تا که من ناله کنم برای تو            گرگ تویی شبان منم خویش چو من شبان مکن

هر بن بامداد تو جانب ما کشی سبو              کای تو بدیده روی من روی به این و آن مکن

شیر چشید موسی از مادر خویش ناشتا        گفت که مادرت منم میل به دایگان مکن

باده بپوش مات شو جمله تن حیات شو         باده چون عقیق بین یاد عقیق کان مکن

باده عام از برون باده عارف از درون                 بوی دهان بیان کند تو به زبان بیان مکن

از تبریز شمس دین می رسدم چو ماه نو        چشم سوی چراغ کن سوی چراغدان مکن

مولانا

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

گر برون آيي از اين آنت كنم

عاشقي بر من پريشانت كنم           كم عمارت كن كه ويرانت كنم  
گر دو صد خانه كني زنبور وار            چون مگس بي‌خان و بي‌مانت كنم  
تو بر آنك خلق را حيران كني            من بر آنك مست و حيرانت كنم  
گر كه قافي تو را چون آسيا آرم        اندر چرخ و گردانت كنم  
ور تو افلاطون و لقماني به علم        من به يك ديدار نادانت كنم  
تو به دست من چو مرغي مرده‌اي    من صيادم دام مرغانت كنم  
بر سر گنجي چو ماري خفته‌اي        من چو مار خسته پيچانت كنم  
خواه دليلي گو و خواهي خود مگو    در دلالت عين برهانت كنم  
خواه گو لاحول خواهي خود مگو       چون شهت لاحول شيطانت كنم  
چند مي باشي اسير اين و آن         گر برون آيي از اين آنت كنم  
اي صدف چون آمدي در بحر ما         چون صدف‌ها گوهر افشانت كنم  
بر گلويت تيغ‌ها را دست نيست        گر چو اسماعيل قربانت كنم  
چون خليلي هيچ از آتش مترس       من ز آتش صد گلستانت كنم  
دامن ما گير اگر تردامني                  تا چو مه از نور دامانت كنم  
من همايم سايه كردم بر سرت         تا كه افريدون و سلطانت كنم  
هين قرائت كم كن و خاموش باش    تا بخوانم عين قرآنت كنم 

مولانا

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

روح آزاد

من او را رها کردم

تا او خود را در یابد

و چقدر سخت است

عزیزترینت را رها کنی

اما من آنقدر او را دوست دارم

که او را رها می‌خواهم برای همیشه

رها از تمامی بندها و زنجیرها

هرچند او هیچگاه در بند من گرفتار نبود

چرا که من خود اینگونه خواستم

و هیچگاه به خاطر همیشه بودن با او

برای او  بندی نساختم

اما او در بند خود گرفتار بود

ای کاش از خود رها شود

همانگونه که من با او از خود رها شدم!

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

چهره ی زرد من

چه شود به چهره ی زرد من، نظری ز بهر خدا کنی

که اگر کنی همه درد من، به یکی اشاره دوا کنی

تو شهی و کشور جان ترا، تو مهی و جان جهان ترا

ز ره کرم چه زیان ترا، که نظر به حال گدا کنی

ز تو گر تفقد و گر ستم، بُوَد آن عنایت و این کرم

همه از تو خوش بُوَد ای صنم، چه جفا کنی چه وفا کنی

همه جا کشی می لاله گون، ز ایاغ مدعیان دون

شکنی پیاله ی ما، که خون به دل شکسته ی ما کنی

تو کمان کشیده و در کمین، که زنی به تیرم و من غمین

همه ی غمم بُوَد از همین، که خدا نکرده خطا کنی

تو که"هاتف" از برش این زمان، روی از ملامت بی کران

قدمی نرفته ز کوی وی، نظر از چه سوی قفا کنی؟

هاتف اصفهانی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

جام دیگر

می جگرم سوخت، ساغرم بدهید                           تهی نکرده، یکی جام دیگرم بدهید

به یک پیاله نسازم، ز بس حریصم من                      قدح پیاپی و ، ساغر مکررم بدهید

خمار می کُشدم ذوق خامشی دارم                        به چشم یار که پیمانه پر ترم بدهید

ز زهد خشک رخم گشته خاک سان، بی آب             به چهره آبی از آن آتش ترم بدهید

ستور لاغر رم کرده از چراگاهم                                به سبزه‌ی خطِ گل عارضان سرم بدهید

چنین که گشته تنم لاغر از ریاضت زهد                     نه حکمتست که پیمانه لاغرم بدهید

چو "طالب" از ره حکمت فتاده‌ام به کنار                     یکی به جانب میخانه رهبرم بدهید

طالب آملی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

صدای تو

صدای تو مرا دوباره برد
به کوچه های تنگ پابرهنگی
به عصمت گناه کودکانگی
به عطر خيس کاهگل
به پشت بام های صبح زود
                                    در هوای بی قراری بهار
به خوابهای خوب دور
به غربت غريب کوچه های خاکی صبور
به کرکهای خط سبزه
                           بر لب کبود رود
به بوی لحظه های هرچه بود يا نبود

به نوجوانی نجيب جوشش غرور
                         روی گونه های بی گناهی بلوغ
به لحظه ی نگاه ناگهانگی
به آن نگاه ناتمام
به آن سلام خيس ترسخورده
                    زير دانه های ريز ريز ابتدای دی
به بوی لحظه های هرکجای کی!

به سايه های ساکت خنک
به صخره های سبز در شکاف آفتابگير کوه
به هرم آفتاب تفته ای
که بی گدار
              با تمام تشنگی
                                   به آب می زنيم

به عصرهای جمعه ای
که با دوچرخه های لاغر بلند
تمام اضطراب شنبه های جبر را
                                          رکاب می زنيم

به بوی لحظه های بی بهانگی
که دل به گريه ها و خنده های بی حساب می زنيم
به «آی روزگار...»های حسرت دروغکی
غم فراغ دلبر به خواب نديده ی هميشه بی وفا
به جور کردن سه چار بيت سوزناک زورکی

به رفت و آمد مدام بادها و يادها
سوار قايقی رها
به موج موج انتهای بی کرانگی
دوار گردش نوار...
مرور صفحه ی سفيد خاطرات خيس...

صدا تمام شد!
سرم به صخره ی سکوت خورد...

                               آه بی ترانگی!

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

بوی بی وفایی

ز دو دیده خون فشانم ز غمت شب جدایی

چه کنم که هست این‌ها گل باغ آشنایی

همه شب نهاده‌ام سر چو سگان بر آستانت

که رقیب در نیاید به بهانه‌ی گدایی

مژه‌ها و چشم شوخش به نظر چنان نماید

که میان سنبل‌ستان چرد آهوی خطایی

ز فراق چون ننالم من دلشکسته چون نی

که بسوخت بند بندم ز حرارت جدایی

سر برگ گل ندارم ز چه رو روم به گلشن؟

که شنیده‌ام ز گل‌ها همه بوی بی‌وفایی

به کدام مذهب است این، به کدام ملت است این

که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرایی

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که تو در برون چه کردی؟ که درون خانه آیی

به قمار خانه رفتم، همه پاکباز دیدم

چو به صومعه رسیدم، همه زاهد ریایی

در دیر می‌زدم من که ندا ز در درآمد

که درآ، درآ عراقی، که تو آشنای مایی

 فخر الدین عراقی

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

ز خویش برستم

دهید شیشه صهبای سالخورده به دستم

کنون که شیشه‌ی تقوای چند ساله شکستم

کتاب و خرقه و سجاده، رهن باده نمودم

به تار چنگ زدم چنگ و تار سبحه گسستم

فتاده لرزه بر اندام من، ز جلوه‌ی ساقی

خدا نکرده مبادا فتد پیاله ز دستم

مرا به گل چه  سر و کار؟ کز تو بشکفدم گل

مرا به باده چه حاصل؟ که از نگاه تو مستم

به خود چو خویش بگویم، توئی ز خویش مرادم

اگر چه خویش پرستم، ولی ز خویش برستم

نداشت کعبه صفائی به پیش درگهش [اسرار]

از آن گذشتم و احرام کوی یار ببستم

ملا هادی سبزواری

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

یادگار دوست

اندر دل بی وفا غم و ماتم باد

آنرا که وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد

جزغم که هزار آفرین بر غم باد

در عشق توام نصیحت و پند چه سود

زهراب چشیده‌ام مرا قند چه سود

گویند مرا که بند بر پاش نهید

دیوانه دل است پای بر بند چه سود

من ذره و خورشید لقایی تو مرا

بیمار غمم عین دوایی تو مرا

بی بال و پرم در پی تو می‌پرم

من که شده‌ام چو کهربایی تو مرا

غم را بر او گزیده می باید کرد

وز چاه طمع بریده می‌باید کرد

خون دل من ریخته می‌خواهد یار

این کار مرا به دیده می‌باید کرد

آبی کز این دیده چو خون می‌ریزد 

خون است بیا ببین که چون می‌ریزد

پیداست که خون من چه برداشت کند

دل می‌خورد و دیده برون می‌ریزد

عاشق همه سال مست و رسوا بادا

دیوانه و شوریده و شیدا بادا

با هشیاری غصه هرچیز خوریم 

چون مست شدیم هرچه بادا بادا

دل در غم عشق مبتلا خواهم کرد 

جان را سپر تیر بلا خواهم کرد

عمری که نه در عشق تو بگذاشته ام

امروز به خون دل قضا خواهم کرد

از بس که برآورد غمت آه از من 

ترسم که شود به کام بدخواه از من

دردا که ز هجران تو ای جان جهان

خون شد دلم و دلت نه اگاه از من

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد 

بیچاره دلم درغم بسیار افتاد

بسیار فتاده بود اندر غم عشق

اما نه چنین زار که این بار افتاد

سودای تو را بهانه‌ای بس باشد

مدهوش ترا ترانه‌ای بس باشد

در کشتن ما چه می‌زنی تیغ جفا

ما را سر تازیانه‌ای بس باشد

ما کار و دکان و پیشه را سوخته‌ایم

شعر و غزل و دو بیتی آموخته‌ایم

در عشق که او جان و دل و دیده ماست

جان و دل و دیده هر سه را سوخته‌ایم.

مولانا

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

درد عشق

گر مي فروش حاجت رندان روا كند

ايزد گنه ببخشد و دفع بلا كند

ساقي به جام عدل بده باده تا گدا

غيرت نياورد كه جهان پربلا كند

حقا كز اين غمان برسد مژده امان

گر سالكي به عهد امانت وفا كند

گر رنج پيش آيد و گر راحت اي حكيم

نسبت مكن به غير كه اين‌ها خدا كند

در كارخانه‌اي كه ره عقل و فضل نيست

فهم ضعيف راي فضولي چرا كند

مطرب بساز پرده كه كس بي اجل نمرد

وان كو نه اين ترانه سرايد خطا كند

ما را كه درد عشق و بلاي خمار كشت

يا وصل دوست يا مي صافي دوا كند

جان رفت در سر مي و حافظ به عشق سوخت

عيسي دمي كجاست كه احياي ما كند

حضرت حافظ

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

فدای چشم مستت

همه هست آرزویم که ببینم از تو روئی                چه زیان ترا که من هم برسم به آرزوئی

به کسی جمال خود را ننموده‌ای و بینم               همه جا به هر زبانی بُوَد از تو گفتگوئی

به ره تو بسکه نالم، زغم تو بسکه مویم              شده‌ام ز ناله نا ئی، شده‌ام ز مویه موئی

همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تار چنگی         من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار موئی

چه شود که راه یابد سوی آب تشنه کامی؟          چه شود که کام جوید، زلب تو کام جوئی؟

شود اینکه از ترحم، دمی ای سحاب رحمت          من خشک لب هم آخر ز تو تر کنم گلوئی؟

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت         سر خمّ می سلامت، شکند اگر سبوئی

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا                تو قدم به چشم من نه، بنشین کنار جوئی

ز چه شیخ پاکدامن سوی مسجدم بخواند        رخ شیخ و سجده گاهی، سر ما و خاک کوئی

فصیح الزمان رضوانی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

از همه عالم بریده ام

اشکم ولی به پای عزیزان چکیده ام

خارم ولی به سایه ی گل آرمیده ام

با یاد رنگ و بوی تو، ای نوبهار عشق

همچون بنفشه سر به گریبان کشیده ام

من جلوه ی شباب ندیدم به عمر خویش

از دیگران حدیث جوانی شنیده ام

از جام عافیت می نابی نخورده ام

وز شاخ آرزو گل عیشی نچیده ام

موی سپید را فلکم رایگان نداد

این رشته را به نقد جوانی خریده ام

ای سرو پای بسته! به آزادگی مناز

آزاده من که از همه عالم بریده ام

گر میگریزم از نظر مردمان"رهی"

عیبم نکن که آهوی مردم ندیده ام

رهی معیری

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

مست هوشیار

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت

مست گفت ای دوست، این پیراهن است، افسار نیست

گفت: مستی، زان سبب افتان و خیزان می‌روی

گفت: جرم راه رفتن نیست، ره هموار نیست

گفت: می‌باید ترا تا خانه‌ی قاضی برم

گفت: رو صبح آی، قاضی نیمه شب بیدار نیست

گفت: نزدیک است والی را سرای، آنجا شویم

گفت: والی از کجا در خانه‌ی خمار نیست؟

گفت تا داروغه را گوییم، در مسجد بخواب

گفت: مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست

گفت: دیناری بده پنهان و خود را وارهان

گفت: کار شرع، کار درهم و دینار نیست

گفت: از بهر غرامت جامه‌ات بیرون کنم

گفت: پوسیده ست، جز نقشی ز پود و تار نیست

گفت: آگه نیستی کز سر درافتادت کلاه

گفت: در سر عقل باید، بی‌کلاهی عار نیست

گفت: می بسیار خوردی، زآن چنین بیخود شدی

گفت: ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست

گفت: باید حد زند هشیار مردم مست را

گفت: هشیاری بیار، اینجا کسی هشیار نیست

 پروین اعتصامی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

خانه خراب

بگذارید بگریم، به پریشانی خویش                  که به جان آمدم از بی سر و سامانی خویش

غم بی همنفسی کشت مرا در این شهر          در میان، با که گذارم، غم پنهانی خویش

اندر این بحر بلا، ساحل امیدی نیست              تا بدان سوی کشم  کشتی طوفانی خویش

زنده‌ام باز، پس از این همه ناکامی‌ها                به خدا کس نشناسم به گرانجانی خویش

گفتم ای دل که چو من خانه خرابی دیدی          گفت: ما خانه ندیدیم به ویرانی خویش

جان چو پروانه به پای تو فشاندم چون شمع       بینمت رقص کنان بر سر قربانی خویش

ما به پای تو سر صدق نهادیم و زدیم                 داغ رسوائی عشق تو، به پیشانی خویش

" اطهری" قصه‌ی عشاق شنیدیم بسی            نشنیدیم کسی را به پریشانی خویش

علی اطهری کرمانی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

غمزه ی خون ریز

سحر به بوی نسیمت به مژده جان سپرم          اگر امان دهد  امشب فراق تا سحرم

چو بگذری، قدمی بر دو چشم من بگذار            قیاس کن که منت از شمار خاک درم

بکُشت غمزه‌ی خون ریز تو مرا صد بار                من از خیال لب جانفزات زنده‌ترم

گرفت عرصه‌ی عالم، جمال طلعت دوست           به هر کجا که روم آن جمال می‌نگرم

به رغم فلسفیان بشنو این دقیقه  ز من            که غائبی تو و هرگز نرفتی از نظرم

اگر تو دعوی معجز عیان بخواهی کرد                یکی ز تربت من بر گذر، چو در گذرم

که سر ز خاک بر آرم، چو شمع و دیگر بار           به پیش روی تو، پروانه‌وار جان سپرم

مرا اگر به چنین شور، بسپرند به خاک              درون خاک، ز شور درون کفن بدرم

به دان صفت که به موج اندرون رَوَد کشتی         همی رَوَد تن زارم درون چشم ترم

ادیب پیشاوری

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

پرده اسرار

چشم مست تو، به یک عشوه که در کارم کرد

از می عشق، علاج دل بیمارم کرد

من در آن روز، زدم خنده به میخانه چو جام

که دل از باده‌ی دیدار تو، سرشارم کرد

دیده از خواب عدم باز نمی‌گشت مرا

بلبل عشق صفیری زد و بیدارم کرد

جلوه‌ای کرد ترا، پرتو خورشید جمال

آنکه از عالم ذرات پدیدارم کرد

قصد من دادن جان بر دم شمشیر نبود

حرکات خم ابروی تو ناچارم کرد

عاشقی داد شبی سر خط آزادی من

که به سر حلقه ی زلف تو گرفتارم کرد

بی تو گر طالعم این گونه نهد روی به ضعف

پر کاهی نتوان تکیه به دیوارم کرد

غم دنیا نخورم تا بوَدَم باده‌ی جام

که در این نشئه خدا فاعل مختارم کرد

تا ز رخ پرده گشود آن صنم باده فروش

از پس پرده‌ی اسرار خبر دارم کرد

می‌توان سوی وی‌ام برد نسیمی چو غبار

بس که در راه طلب عشق سبکبارم کرد

آتش اصفهانی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

عجب صبري خدا دارد

عجب صبري  خدا دارد!
اگر من جاي او بودم
همان يك لحظه ي اول
كه اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان
جهان را با همه زيبايي و زشتي
به روي يكدگر ويرانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم
كه در همسايه ي صدها گرسنه ، چند بزمي گرم عيش و نوش مي ديدم
نخستين نعره ي مستانه را خاموش آندم
بر لب پيمانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم
كه مي ديدم يكي عريان و لرزان ، ديگري پوشيده از صد جامه ي رنگين
زمين و آسمان را
واژگون مستانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم
كه مي ديدم مشوش عارف و عامي ، ز برق
فتنه ي اين علم عالم سوز مردم كش
به جز انديشه عشق و وفا ، معدوم هر فكري
در اين دنياي پر افسانه مي كردم
 عجب صبري خدا دارد
چرا من جاي او باشم ؛
همان بهتر كه او خود جاي خود بنشسته
و تاب تماشاي زشت كاري هاي اين مخلوق را دارد
و گر نه من به جاي او چو بودم
يك نفس كي عادلانه سازشي
با جاهل و فرزانه مي كردم
عجب صبري خدا دارد ! عجب صبري خدا دارد!

رهي معيري

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

غم با يار گفتن غم نباشد

تو را ناديدن ما غم نباشد                           كه در خيلت به از ما كم نباشد
من از دست تو در عالم نهم روي                 و ليكن چون تو در عالم نباشد
عجب گر در چمن برپاي خيزي                     كه سرو راست پيشت خم نباشد
مبادا در جهان دلتنگ رويي                         كه رويت بيند و خرم نباشد
من اول روز دانستم كه اين عهد                   كه با من مي‌كني محكم نباشد
كه دانستم كه هرگز سازگاري                     پري را با بني آدم نباشد
مكن يارا دلم مجروح مگذار                          كه هيچم در جهان مرهم نباشد
بيا تا جان شيرين در تو ريزم                       كه بخل و دوستي با هم نباشد
نخواهم بي تو يك دم زندگاني                     كه طيب عيش بي همدم نباشد
نظر گويند سعدی با كه داري                       كه غم با يار گفتن غم نباشد
حديث دوست با دشمن نگويم                    كه هرگز مدعي محرم نباشد

سعدی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

چنگ و عود

داني كه چنگ و عود چه تقرير مي‌كنند         پنهان خوريد باده كه تعزير مي‌كنند

ناموس عشق و رونق عشاق مي‌برند          عيب جوان و سرزنش پير مي‌كنند

جز قلب تيره هيچ نشد حاصل و هنوز            باطل در اين خيال كه اكسير مي‌كنند

گويند رمز عشق مگوييد و مشنويد              مشكل حكايتيست كه تقرير مي‌كنند

ما از برون در شده مغرور صد فريب                تا خود درون پرده چه تدبير مي‌كنند

تشويش وقت پير مغان مي‌دهند باز             اين سالكان نگر كه چه با پير مي‌كنند

صد ملك دل به نيم نظر مي‌توان خريد           خوبان در اين معامله تقصير مي‌كنند

قومي به جد و جهد نهادند وصل دوست         قومي دگر حواله به تقدير مي‌كنند

في الجمله اعتماد مكن بر ثبات دهر             كاين كارخانه‌ايست كه تغيير مي‌كنند

مي خور كه شيخ و حافظ و مفتي و محتسب      چون نيك بنگري همه تزوير مي‌كنند

حضرت حافظ

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

عروس هزار داماد

مباش بنده آن كز غم تو آزادست                  غمش مخور، كه به غم خوردن تو دلشادست

مريز آب دو چشم از براي او در خاك               كه گر بر آتش سوزنده در شوي بادست

كجا دل تو نگه دارد؟ آنكه از شوخي              هزار بار دل خود به ديگران دادست

بخلوت ارچه نشيند بر تو، شاد مباش           كه يارش اوست كه بيرون خلوت استادست

اگرچه پيش تو گردن نهد به شاگردي            مباش بي‌خبر از حيلتش، كه استادست

كجا به ناله‌ي زار تو گوش دارد شب؟            كه تا سحر ز غم ديگري به فريادست

ز نام‌ها كه فرستاده‌اي چه سود؟ كزو            بر آن خورد كه برش جام‌ها فرستادست

گرت بسان قلم سر همي‌ نهد بر خط            به هوش باش، كه خاطر هنوز ننهادست

برافكن، اي پدر، از مهر آن برادر دل                نه خود ز مادر دوران همين پسر زادست

ببسته زلف چو مارش ميان به كشتن تو       تو در خيال كه: گنجي به دستت افتادست

مده به شاهد دنيا عنان دل، زنهار!               كه اين عجوزه عروس هزار دامادست

اگر ز دوست همين قد و چهره مي‌جويي       زمين پر از گل و نسرين و سرو و شمشادست

ز روي خوب وفا جوي، كاهل معني را            دل از تعلق اين صوت و صورت آزادست

جماعتي كه بدادند داد زيبايي                     اگر نه داد دلي مي‌دهند بيدادست

كسي كه از غم شيرين لبان به كوه دويد       رها كنش، كه هنوز از كمر نيفتادست  

حلاوت لب شيرين به خسروان بگرار             كه رنج كوه بريدن نصيب فرهادست  

چه سود دارد اگر آهنين سپر سازيم؟           چو آنكه خون دل ما بريخت پولادست

نموده‌اي كه: دگر عهد مي‌كند با ما               مكن حكايت عهدش، كه سست بنيادست

نصيحتي كه كنم ياد گير و بعد از من             بگوي راست كه: اينم ز اوحدي يادست

اوحدی مراغه ای

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

اسرار عشق و مستی

با مدعی مگوييد اسرار عشق و مستی

تا بی‌خبر بميرد در درد خود پرستی

عاشق شو ار نه روزی کار جهان سرايد

ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم

با کافران چه کارت گر بت نمی‌پرستی

سلطان من خدا را زلفت شکست ما را

تا کی کند سياهی چندين دراز دستی

در گوشه سلامت مستور چون توان بود

تا نرگس تو با ما گويد رموز مستی

آن روز ديده بودم اين فتنه‌ها که بر خاست

کز سرکشی زمانی با ما نمی نشستی  

حضرت حافظ

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

سامان

اي عشق مدد کن به سامان برسيم

چون مزرعه تشنه به باران برسيم

يا من برسم به يار و يا يار به من

يا هر دو بميريم و به پايان برسيم

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مصطفي  | 

مطالب قدیمی‌تر
 
مداحی حاج منصور ارضی مسجد ارگ شب قدر | مجموعه مداحی کریمی 21 | استخدامی شهریور نفت | متن تقدیم به در ابتدای |